Angielski czas gramatyczny (tense) to pojęcie odbiegające nieco od naszego rozumienia w kategoriach przeszłość-teraźniejszość-przyszłość. Czasy angielskie to przede wszystkim konstrukcje, jakimi posługujemy się, by wyrazić daną czynność, w zależności od wielu czynników, np.:

• czy odbywa się ona w przeszłości, teraźniejszości, przyszłości;
• czy odbywa się zawsze, czy też jednorazowo;
• czy ma odniesienie do innych okresów czasu (np. czynność przeszła może mieć skutek istotny dla teraźniejszości – Present Perfect, może też mieć odniesienie do innej czynności przeszłej – Past Perfect, Past Continuous w połączeniu z Past Simple);
• jak bardzo czynność przeszła odległa jest w czasie od danego momentu lub danej czynności (Past Perfect, Present Perfect);
• czy mamy do czynienia z czynnością dokonaną, czy też niedokonaną (język angielski w przeciwieństwie do polskiego nie rozróżnia czasowników dokonanych – np. zrobić – i niedokonanych – robić – ale cecha ta identyfikowana jest dzięki użyciu stosownego czasu, np. Past Simple, Past Continuous);
• czy jesteśmy pewni danego faktu, czy też jedynie się go domyślamy (Future Simple, "be going to") itp.

Na przykład zdanie, które po polsku brzmieć będzie: Moja siostra wyjedzie jutro. można wyrazić w następujących czasach (konstrukcjach), w zależności od sytuacji:

• My sister is leaving tomorrow.
• My sister will leave tomorrow.
• My sister is going to leave tomorrow.
• My sister will have left tomorrow.

Jak widać, mamy tu kilka czasów (tenses) dla wyrażenia czynności odbywającej się w czasie przyszłym.

Najważniejsze czasy  możemy ogólnie podzielić między innymi na:

I

• Present – teraźniejsze
• Past – przeszłe
• Future – przyszłe

II

• Simple – proste
• Continuous – "ciągłe", używające konstrukcji –ing
• Perfect – uprzednie - używające czasownika posiłkowego have oraz formy Past Participle

Dodatkowo każdy czas ma stronę czynną i bierną (passive voice).

Należy jednak zwrócić uwagę, iż pojęcie np. teraźniejszości w języku polskim niekoniecznie pokrywa się z angielskim określeniem Present, np. czasu Present Perfect używamy przede wszystkim dla czynności, które już się wydarzyły.

W tabeli poniżej przedstawiono wszystkie 12 czasów angielskich.

Rzeczą niezbędną dla posługiwania się poszczególnymi czasami jest znajomość odmiany czasownika to be (być) w czasie Present Simple:

oraz w Past Simple:

Oprócz znaczenia podanego w języku polskim, czasownik to be występuje w wielu konstrukcjach jako czasownik posiłkowy (auxiliary verb), nie oznacza wówczas jestem, jesteś itp., ale pełni funkcję pomocniczą przy budowie zdania, np.: I am writing. nie oznacza jestem piszący, ale piszę. Słówko am jest częścią konstrukcji czasu Present Continuous.

Podobnie, jak z czasownikiem to be, rzecz ma się z to have (mieć) i to do (robić): I have cooked the dinner. nie oznacza mam ugotowany obiad ale ugotowałem obiad, You do not like him. nie oznacza robisz nie jak on ale nie lubisz go.

A oto odmiana to have i to do w czasie Present Simple:

oraz w Past Simple: